Rozpoznanie zespołu jelita nadwrażliwego

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Rozpoznanie zespołu jelita nadwrażliwego nie jest łatwe ze względu na to, że jest to schorzenie o niezwykle zróżnicowanych objawach.
Jego cechy charakterystyczne mogą też występować w innych zaburzeniach czynnościowych przewodu pokarmowego – chorobach zapalnych jelit, zakażeniach bakteryjnych lub pasożytniczych, zespołach złego wchłaniania, ale również z powodu nieprawidłowej diety oraz często z przyczyn psychologicznych (stres, lęk, depresja).

Niestety nie istnieje też żaden charakterystyczny wskaźnik pozwalający na rozpoznanie IBS. Dlatego warunkiem wyeliminowania innych jednostek chorobowych oraz prawidłowego rozpoznania zespołu jelita nadwrażliwego powinna być odpowiednio dobrana i dokładna diagnostyka oraz szczegółowy wywiad lub kilka kolejnych wywiadów opartych o specjalnie opracowane kryteria. Jedynie prawidłowa diagnostyka może być podstawą decyzji o wyborze optymalnego sposobu leczenia.

Tzw. kryteria rzymskie II polegają na określeniu objawów IBS w określonym czasie, tj. bólu brzucha lub dyskomfortu w jamie brzusznej przez nie mniej niż 12 tygodni w ciągu ostatniego roku, przy czym nie muszą to być kolejne tygodnie. Opisywany ból lub dyskomfort powinien zmniejszać się po wypróżnieniu, powinien mieć związek ze zmianą częstości wypróżnień lub powinien mieć związek ze zmianą wyglądu bądź też konsystencji stolca. Co najmniej dwie z trzech wymienionych wyżej cech bólu, wg kryteriów rzymskich II mają związek z zespołem jelita nadwrażliwego.

Terapia zespołu jelita nadwrażliwego jest nieswoista. W pierwszej fazie stosuje się metody niefarmakologiczne (korekta diety oraz psychoterapia) zależne od postaci:

Postać biegunkowa
– ograniczenie ilości błonnika w diecie
– ograniczenie ilości skrobi, oligosacharydów, sorbitolu i laktozy
– wyeliminowanie niektórych konserwantów potencjalnie nasilających dolegliwości (np. glutaminian sodu)
Postać zaparciowa
– wprowadzenie diety bogatoresztkowej (30-50 g błonnika pokarmowego na dobę)
– wprowadzen

W postaci mieszanej IBS okresowo należy dostosowywać dietę do aktualnego stanu. Modyfikacja diety odpowiednia w odmianie zaparciowej i biegunkowej przynosi pozytywne efekty w przypadkach, kiedy niektóre składniki diety są przyczyną zaostrzenia objawów choroby. Natomiast zmiana stylu życia i pomoc psychologiczna lub leczenie uzdrowiskowe mają służyć wyeliminowaniu psychosomatycznych przyczyn występowania choroby.

Polecamy  Sposoby na poprawę jesiennego nastroju

Gdy poprzednie metody nie przynoszą efektu lub gdy objawy są nasilone, stosuje się leczenie farmakologiczne, a wśród nich leki wpływające na motorykę jelit – przeciwbiegunkowe lub przeczyszczające (również roślinne), leki przeciwbólowe, spazmolityczne, przeciwwzdęciowe, a także uspokajające i przeciwdepresyjne.

Całkowite wyeliminowanie przyczyn choroby nie jest możliwe, głównie z tego powodu, że nie są one ani jasne ani do końca zdefiniowane, dlatego zwykle drugą ścieżką terapeutyczną jest łagodzenie zróżnicowanych objawów IBS.

Leczenie objawowe też uzależnione jest od postaci dolegliwości:
Postać biegunkowa
– leki regulujące motorykę jelit, działające przeciwbiegunkowo – np. loperamid (Stoperan)
– leki przeciwbólowe / przeciwdepresyjne
– leki przeciwwzdęciowe

Postać zaparciowa
– leki przeczyszczające – osmotyczne
– leki przeczyszczające – ziołowe, np. z senesem
– leki probiotyczne
– leki przeciwbólowe / przeciwdepresyjne

W postaci mieszanej IBS okresowo należy dostosowywać terapię do aktualnego stanu.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*